وقتی همه‌چیز اولویت باشد، هیچ‌چیز اولویت نیست
فرض کنید ارزیابی فناوری اطلاعات مجموعه‌های تحت پوشش یک وزارتخانه یا هلدینگ انجام شده است.
حالا روی میز مدیریت، فهرستی بلندبالا از مسائل قرار دارد:
یک شرکت با ریسک‌های امنیتی جدی مواجه است.
مجموعه‌ای دیگر زیرساخت فرسوده دارد.
در یک سازمان، کاربران از سامانه‌های موجود ناراضی‌اند.
شرکتی با کمبود نیروی متخصص روبه‌روست.
چند مجموعه نیازمند نوسازی تجهیزات هستند و تعدادی پروژه فناوری اطلاعات نیز ماه‌هاست به نتیجه نرسیده‌اند.
تقریباً برای همه این موارد هم می‌توان یک استدلال منطقی داشت:
«این موضوع مهم است و باید در اولویت قرار گیرد.»
اما مسئله دقیقاً همین‌جاست.
اگر همه این مشکلات را در اولویت قرار دهیم، در واقع هیچ اولویتی تعیین نکرده‌ایم.
در یک وزارتخانه یا هلدینگ بزرگ، منابع نامحدود نیستند. بودجه، نیروی متخصص، زمان و ظرفیت اجرای پروژه محدود است. بنابراین مسئله اصلی فقط این نیست که بدانیم چه مشکلاتی داریم.
مسئله مهم‌تر این است که بدانیم:
کدام مشکل را باید زودتر حل کنیم، چرا باید زودتر حل شود و حل آن چه تأثیری بر سازمان خواهد داشت؟
اینجاست که تفاوت میان «ارزیابی فناوری اطلاعات» و «راهبری فناوری اطلاعات» مشخص می‌شود.
ارزیابی به ما می‌گوید کجا مشکل داریم؛ راهبری باید به ما بگوید با کدام مشکل، از کجا و با چه اولویتی شروع کنیم.
فیدورا؛ وقتی اولویت‌ها از دل داده‌ها بیرون می‌آیند
در فیدورا، اولویت‌بندی قرار نیست صرفاً بر اساس پایین‌ترین امتیاز یک شرکت انجام شود.
نتایج ارزیابی فنی، نگاه مدیران، بازخورد کاربران نهایی، ریسک‌های شناسایی‌شده و روند تغییر وضعیت شرکت در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند تا مشخص شود کدام مسئله واقعاً نیازمند توجه بیشتری است.
این نگاه در سطح وزارتخانه یا هلدینگ اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. زیرا ممکن است مسئله‌ای که در یک شرکت، کوچک به نظر می‌رسد، در چندین مجموعه دیگر نیز تکرار شده باشد و در مقیاس کل مجموعه به یک ریسک یا نیاز مشترک تبدیل شود.
در نتیجه، مدیر به‌جای مواجه شدن با فهرستی طولانی از مشکلات، می‌تواند به پاسخ چند سؤال مشخص نزدیک شود:
کدام مجموعه نیازمند توجه فوری است؟ مشکل اصلی آن چیست؟ کدام ریسک نباید به تعویق بیفتد؟ چه مشکلاتی میان چند مجموعه مشترک‌اند؟ و منابع محدود باید ابتدا صرف چه اقدام یا پروژه‌ای شوند؟
اینجاست که ارزیابی از یک گزارش دوره‌ای فراتر می‌رود و به ابزاری برای تصمیم‌گیری تبدیل می‌شود.
فیدورا قرار نیست فقط بگوید کجا مشکل داریم؛ قرار است کمک کند بفهمیم کدام مشکل را باید زودتر حل کنیم و قدم بعدی چه باید باشد.